Adam Małysz

Adam Małysz
[edytuj]
Z Wikipedii
Skocz do: nawigacji, szukajw Wiśle) – polski skoczek narciarski.
Dwukrotny medalista olimpijski, czterokrotny indywidualny mistrz świata, czterokrotny zdobywca Pucharu Świata, triumfator Turnieju Czterech Skoczni, trzykrotny zwycięzca Turnieju Nordyckiego, trzykrotny triumfator Letniego Grand Prix, zdobywca Pucharu KOP, dwudziestokrotny zimowy mistrz Polski, szesnastokrotny letni mistrz Polski, rekordzista Polski i były współrekordzista świata w długości skoku narciarskiego (225 m). Czterokrotnie wybierany najlepszym sportowcem Polski. Kawaler Krzyża Komandorskiego i Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski[18][19].
•
Życie prywatne [edytuj]

Adam Małysz z żoną Izabelą
Adam Małysz urodził się 3 grudnia 1977 r. w Wiśle jako syn Jana i Ewy z domu Szturc (pobrali się w 1974 r.); ma starszą siostrę Iwonę (ur. 1975).
Pierwszy skok oddał w wieku sześciu lat, w 1983 r. W 1992 r. ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Wiśle Głębcach. Trzy lata później zakończył edukację w Zasadniczej Szkole Zawodowej (specjalizacja: blacharz-dekarz) w Ustroniu.
16 czerwca 1997 r. Adam Małysz ożenił się z Izabelą Polok (ur. 4 grudnia 1978). Ślub odbył się w ewangelickim kościele św. Piotra i Pawła w Wiśle (Adam Małysz jest ewangelikiem, Izabela – katoliczką). 31 października tego samego roku urodziła się ich córka, Karolina.
1 kwietnia 2007 r. otworzył galerię trofeów. Znajdują się w niej wszystkie najważniejsze medale i puchary, w tym Kryształowe Kule za triumfy w Pucharze Świata. Galeria znajduje się w budynku Fundacji Izabeli i Adama Małyszów w Wiśle.
Przebieg kariery [edytuj]
Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach pięćdziesięciu metrów[20]. Ojciec był kierowcą w Klubie Sportowym Wisła, a wuj – Jan Szturc, najpierw znanym skoczkiem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Właśnie za namową ojca i wuja w wieku sześciu lat rozpoczął treningi narciarskie[21].
Kariera w kombinacji norweskiej [edytuj]
W styczniu 1993, w wieku 15 lat zadebiutował w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej (w parze z Łukaszem Kruczkiem), zajmując dalekie miejsce. W tym samym roku, jako junior młodszy został jednak brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów w skokach, a rok później – jeszcze jako junior – mistrzem kraju seniorów na Średniej Krokwi i wicemistrzem na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Zdobył także wicemistrzostwo Polski juniorów w kombinacji.
Kariera w skokach narciarskich [edytuj]

Podium konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie w 2006 roku. Od lewej: Andreas Küttel (2. miejsce), Gregor Schlierenzauer (1. miejsce), Adam Małysz (3.miejsce)
1994/1995 [edytuj]
Jesienią 1994 r. – pod wpływem sugestii trenera Szturca – zdecydował się zarzucić kombinację norweską i poświęcić się tylko skokom narciarskim. W tym samym roku trafił do kadry narodowej polskich skoczków, prowadzonej wówczas przez Czecha Pavla Mikeskę.
Puchar Świata – 51. miejsce [edytuj]
Pierwszy występ Adama Małysza w Pucharze Świata miał miejsce 4 stycznia 1995 roku na Bergisel w Innsbrucku. Podczas tego konkursu zajął 17. miejsce, co dało mu pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy zajął miejsca w czołowej trzydziestce konkursu PŚ. 14 stycznia 1995 r. w Engelbergu zajął 27. lokatę, dzięki czemu zdobył cztery punkty do klasyfikacji. Podczas konkursu na Lugnet w Falun (4 lutego 1995) został sklasyfikowany na 23. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 28. W sezonie 1994/1995 po raz ostatni punktował 12 lutego 1995 r. na Holmenkollbakken w Oslo, gdzie był 20. W łącznej klasyfikacji Adam Małysz uplasował się na 51. miejscu z dorobkiem 40 punktów.
Turniej Czterech Skoczni – 55. miejsce [edytuj]
• W Turnieju Czterech Skoczni zadebiutował 4 stycznia 1995 r. na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 17. miejsce. Nie startował jednak w pozostałych konkursach tego turnieju i w końcowej klasyfikacji zajął 55. miejsce.
1995/1996 [edytuj]
Puchar Świata – 7. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Zakopanem w 2005 r. Od lewej: Janne Ahonen (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Roar Ljøkelsøy (3. miejsce)

Adam Małysz po skoku w Bischofshofen w 2002 roku
Sezon 1995/1996 Adam Małysz rozpoczął od 12. miejsca 2 grudnia 1995 r. w konkursie na skoczni w Lillehammer. Sześć dni później w Villach był 22. 16 grudnia na skoczni w Chamonix zajął 21. lokatę. 28 grudnia 1995 r. w Oberhofie zajął 11. miejsce.
Turniej Czterech Skoczni – 28. miejsce [edytuj]
• W sezonie 1995/1996 wziął udział w trzech spośród czterech konkursów. 30 grudnia 1995 r. na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął 18. miejsce, 1 stycznia 1996 r. na Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen był 16. a 4 stycznia w Innsbrucku zajął jedenastą lokatę. Cały Turniej zakończył na 28. miejscu.
13 stycznia 1996 r. w Engelbergu Małysz pierwszy raz w karierze skoczka zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Był dziewiąty. Dzień później na tej samej skoczni zajął ósmą lokatę. Podobnie 20 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo. 21 stycznia 1996 r. na skoczni Okurayama w Sapporo był 23. 28 stycznia podczas konkursu na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi był dziewiąty. Dzień później zajął szóste miejsce ex aequo z Espenem Bredesenem. 10 lutego na skoczni Kulm w Bad Mitterndorf[22] Adam Małysz zajął ósme miejsce, pierwszy raz w karierze na skoczni mamuciej. Dzień później na tej samej skoczni był osiemnasty. 17 lutego podczas konkursu na skoczni w Iron Mountain zajął dziewiątą lokatę. Dzień później na tej skoczni pierwszy raz w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Zajął drugą lokatę, przegrywając jedynie z Masahiko Haradą, który wyprzedził Małysza o 37,2 pkt. 28 lutego na normalnej skoczni w Kuopio Adam Małysz zajął 13. lokatę. 1 marca 1996 r. w Lahti po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Tym razem był trzeci, przegrywając tylko z Haradą i Miką Antero Laitinenem. Dwa dni później na tej samej skoczni był czwarty. 13 marca na Lugnet w Falun zajął drugą lokatę, tuż za Primožem Peterką. 17 marca 1996 r. w Oslo, w ostatnim konkursie Pucharu Świata w sezonie, Adam Małysz zwyciężył pierwszy raz w swojej karierze. Tego samego dnia karierę zakończył Jens Weißflog, idol Małysza. W związku z tym, przez komentatorów i kibiców dzień ten nazywany był "zmianą warty"[23]. W końcowej klasyfikacji PŚ w tym sezonie Małysz zajął siódme miejsce.
1996/1997 [edytuj]
Puchar Świata – 10. miejsce [edytuj]
W sezonie 1996/1997 Adam Małysz pierwszy raz punktował 30 listopada na skoczni w Lillehammer. Zajął 28. miejsce. Podczas konkursu na Ruce w Kuusamo 7 grudnia 1996 r. był 19. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na trzynastym miejscu. 15 grudnia 1996 r. w Harrachovie zajął czwarte miejsce, tuż za Primožem Peterką, Andreasem Goldbergerem i Kristianem Brendenem.
Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce [edytuj]
• Podczas Turnieju Czterech Skoczni 1996/1997 Adam Małysz startował we wszystkich czterech konkursach. Podczas inauguracyjnego konkursu w Oberstdorfie (29 grudnia 1996) zajął 22. miejsce. W noworocznym konkursie w Ga-Pa był 12. 4 stycznia na Bergisel pierwszy raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce konkursu Turnieju Czterech Skoczni, był szósty. Dwa dni później na Paul-Ausserleitner-Schanze w Bischofshofen pierwszy raz stanął na podium w konkursie T4S, przegrywając jedynie z Dieterem Thoma. Cały Turniej zakończył na ósmej pozycji.
11 stycznia w Engelbergu Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium. Dzień później na tej samej skoczni był 17. 18 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo drugi raz w karierze zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Dzień później na dużej skoczni w Sapporo był 24. 26 stycznia w Hakubie ponownie odniósł zwycięstwo w konkursie PŚ. Podczas następnych dwóch konkursów na Kulm w Bad Mitterndorfie (8 i 9 lutego) był 47. i 26.
Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj]
• Miesiąc później w konkursie na skoczni w Lahti zajął szesnastą lokatę. Trzy dni później na Puijo w Kuopio był czternasty. 13 marca 1997 r. na skoczni Lugnet w Falun zajął piątą pozycję, przegrywając tylko z Primožem Peterką, Dieterem Thomą, Hiroya Saitō i Håvardem Lie. Trzy dni później na Holmenkollbakken w Oslo Małysz był dziewiętnasty. Turniej Skandynawski ukończył na wysokim piątym miejscu.
W konkursach w Planicy Małysz nie wystąpił. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zgromadził łącznie 612 punktów, co dało mu dziesiąte miejsce.
1997/1998 [edytuj]
Puchar Świata – 57. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Lahti w 2007 r. Od lewej: Andreas Kofler (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Martin Schmitt (3. miejsce)
Sezon 1997/1998 to najgorszy okres w karierze Adama Małysza. Tylko kilka razy zdobywał on punkty Pucharu Świata. Pierwszy raz miało to miejsce 6 grudnia 1997 r. na skoczni w Predazzo, gdzie był 21. Dwa dni później w Villach zajął 31. miejsce, nie zdobywając ani jednego punktu do klasyfikacji. 12 grudnia w Harrachovie zdobył dziesięć punktów do Pucharu Świata, zajmując 21. miejsce w konkursie. Podczas konkursów na skoczni w Engelbergu (20 i 21 grudnia) dwa razy uplasował się na 28. miejscu.
Turniej Czterech Skoczni – 30. miejsce [edytuj]
• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1997/1998 Adam Małysz tylko raz zakwalifikował się do finałowej serii zawodów. W pierwszym konkursie, w Oberstdorfie zajął 41. miejsce. 1 stycznia 1998 r. w konkursie na Große Olympiaschanze zajął najwyższe w całym Turnieju, 24. miejsce. Trzy dni później w Innsbrucku był 46. wyprzedzając Roara Ljøkelsøya, Takanobu Okabe, Jussi Hautamäki i Simona Ammanna. W Bischofshofen, w ostatnim z konkursów zajął 33. miejsce. W całym Turnieju ostatecznie zajął 30 miejsce.
W sezonie 1997/1998 jeszcze tylko dwa razy zdobywał pucharowe punkty. 17 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem był 23. Dzień później na tej samej skoczni był 29. Ostatecznie sezon Adam Małysz zakończył na 57. miejscu, zdobywając razem 43 punkty. Po sezonie skoczek z Wisły miał zamiar zakończyć karierę.
1998/1999 [edytuj]
W trakcie sezonu 1998/1999 Adam Małysz poważnie myślał o zakończeniu kariery sportowej i pracy w wyuczonym zawodzie dekarza[24].
Puchar Świata – 46. miejsce [edytuj]
W pierwszej części sezonu 1998/1999 Adam Małysz nie wystąpił ani razu. Pierwszy start w sezonie miał miejsce dopiero podczas Turnieju Czterech Skoczni.
Turniej Czterech Skoczni – 43. miejsce [edytuj]
• W sezonie 1998/1999 Adam Małysz ani razu nie awansował do drugiej serii skoków w żadnym z konkursów Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 1998 w Oberstdorfie był najbliżej awansu, na 34. miejscu. Poza tym, w konkursach w Innsbrucku (3 stycznia 1999) i Bischofshofen (6 stycznia 1999) zajął 40. pozycję. Do konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen (1 stycznia 1999) nie zakwalifikował się. Turniej zakończył na 43. pozycji.
16 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 27. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 23 stycznia na Okurayamie w Sapporo był 19. 24 stycznia na tej samej skoczni zajął 31. miejsce i nie zakwalifikował się do finałowej serii. 29 stycznia w Willingen Małysz zdobył pięć punktów do klasyfikacji Pucharu Świata po zajęciu 26. miejsca w pierwszym z konkursów. W drugim konkursie, dwa dni później był 40. i nie zdobył punktów do klasyfikacji.
Turniej Skandynawski – 16. miejsce [edytuj]
6 marca na normalnej skoczni w Lahti zajął najwyższe w sezonie, 17. miejsce. Trzy dni później w Trondheim zajął miejsce poza czołową trzydziestką. Był 38. 11 marca na Lugnet w Falun uplasował się na 24. pozycji. 14 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zajął 27. lokatę. W klasyfikacji końcowej turnieju był szesnasty.
Podczas ostatniego weekendu w sezonie w Planicy Adam Małysz zajmował kolejno: 35., 28. i 30. miejsce. Sezon zakończył na 46. miejscu z ilością 58 punktów.
1999/2000 [edytuj]
Sezon 1999/2000 był przełomem w karierze Adama Małysza. Nowe metody szkoleniowe oraz współpraca z psychologiem Janem Blecharzem i fizjologiem Jerzym Żołądziem przyniosły na tyle dobre efekty, że zaczął uzyskiwać punktowane miejsca w zawodach. Był 19 razy w czołowej trzydziestce zawodów Pucharu Świata i zajął 28 miejsce w generalnej klasyfikacji.
Puchar Świata – 28. miejsce [edytuj]
Podczas inauguracji sezonu 1999/2000 Pucharu Świata w skokach narciarskich, 28 listopada 1999 r. w Kuopio Adam Małysz zajął 38. miejsce i nie zdobył punktów do klasyfikacji. 4 grudnia w Predazzo zakwalifikował się do drugiej serii zawodów, zajmując 26. pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 12 grudnia na średniej skoczni w Villach był 28. 18 grudnia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął trzynastą lokatę. 19 grudnia na tej samej skoczni był 38.
Turniej Czterech Skoczni – 31. miejsce [edytuj]
• W Turnieju Czterech Skoczni 1999/2000 zajął 31. miejsce. Nie startował w pierwszym z konkursów, w Oberstdorfie, gdyż nie przeszedł kwalifikacji. 1 stycznia 2000 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był 17. Dwa dni później w Innsbrucku zajął 26. pozycję, a 6 stycznia w Bischofshofen – 46.
Po zakończeniu turnieju nie zdobywał punktów Pucharu Świata aż do 26 stycznia 2000, kiedy to zajął 25. lokatę na skoczni w Hakubie. Podczas weekendu na skoczni w Willingen (5-6 lutego) Adam Małysz był kolejno: 24. i 25. Najwyższe w sezonie miejsce zajął 26 lutego na skoczni w Iron Mountain, gdzie był czwarty, przegrywając tylko z Martinem Schmittem, Tommy Ingebrigtsenem i Stefanem Horngacherem. Dzień później na tej samej skoczni był 22.
Turniej Skandynawski – 20. miejsce [edytuj]
Podobnie 4 marca na dużej skoczni w Lahti. Następnego dnia na tej samej skoczni uplasował się na 27. miejscu. 10 marca w konkursie na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 21. pozycji. Dwa dni później na skoczni Holmenkollbakken w Oslo uplasował się na dwunastym miejscu. Turniej ukończył na 20. miejscu.
Podczas ostatniego w sezonie konkursu, 19 marca na Velikance w Planicy zajął siódme miejsce. Przegrał wówczas tylko ze Svenem Hannawaldem, Janne Ahonenem, Andreasem Goldbergerem, Tommy Ingebrigtsenem, Noriaki Kasai i Kazuyoshi Funaki. Pobił wtedy swój rekord życiowy i wynosił on 191,5 metra. W sezonie Adam Małysz ostatecznie został sklasyfikowany na 28. miejscu, zdobywając razem 214 punktów.
2000/2001 [edytuj]
Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce [edytuj]
W lutym 2001 r. podczas mistrzostw świata w Lahti Adam Małysz zdobył złoty medal na średniej skoczni i srebrny na dużej – zamieniając się miejscami z Martinem Schmittem. Były to pierwsze medale mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym reprezentantów Polski od 1978 r., kiedy Józef Łuszczek zdobył złoto w biegu na 15 km i brąz na 30 km.
Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Harrachovie w 2001 roku. Od lewej: Janne Ahonen, Adam Małysz, Martin Schmitt
Sezon 2000/2001 rozpoczął się 23 listopada 2000 roku kwalifikacjami do konkursu na skoczni Puijo w Kuopio. Wygrał je Adam Małysz, lecz został zdyskwalifikowany za zbyt długie narty, przez co w inauguracyjnym konkursie sezonu nie wystąpił[25]. Wynik ten był jednak zapowiedzią sukcesów, jakie już wkrótce miały czekać Polaka. Zanim jednak do nich doszło, odbyły się dwa kolejne konkursy w Kuopio, oba w bardzo niestabilnych warunkach atmosferycznych. W pierwszym z nich, złożonym tylko z jednej serii 2 grudnia 2000 Adam Małysz zajął najniższe w sezonie, 26. miejsce. Podczas drugiego z konkursów na tej skoczni, 3 grudnia był jedenasty, notując znaczny awans po bardzo dobrym drugim skoku.
Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Villach w 2001 roku. Od lewej: Matti Hautamäki, Adam Małysz, Kazuyoshi Funaki
• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz wygrał Turniej Czterech Skoczni jako pierwszy reprezentant Polski w historii. 29 grudnia 2000 roku na skoczni w Oberstdorfie zajął czwarte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch był trzeci, przegrywając tylko z Noriaki Kasai i Dmitrijem Wasiljewem. W konkursie tym ustanowił rekord skoczni Große Olympiaschanze (129,5 metra), który nie został pobity aż do jej zburzenia (i zbudowania nowej) w 2007 roku. Pozostałe dwa konkursy (4 stycznia w Innsbrucku i 6 stycznia w Bischofshofen) wygrał Adam Małysz, w obu uzyskując kilkadziesiąt punktów przewagi nad drugim zawodnikiem. W Innsbrucku wyprzedził Janne Ahonena o 44,9 punktów, a w Bischofshofen wyprzedził go o 31,9 punktów. Zwyciężył w całym turnieju z przewagą ponad 100 punktów nad drugim zawodnikiem, czyniąc to jako pierwszy i dotąd jedyny skoczek w historii[26]. Zebrał także jako pierwszy skoczek w historii ponad 1000 pkt w czterech konkursach. Adam Małysz podczas TCS 2000/2001 wygrał też kwalifikacje do każdego z czterech konkursów, dzięki czemu w każdym z nich startował z numerem 1.[27].
W tydzień po zakończeniu turnieju skoczkowie zawitali do czeskiego Harrachova, gdzie w dniach 13-14 stycznia odbyły się dwa konkursy na skoczni mamuciej. W obydwu Polak zwyciężył. Tamtego weekendu kilkakrotnie bił rekordy Polski w długości skoku narciarskiego. Ostatecznie, po zakończeniu zawodów rekord ten wynosił 212,5 metra. 20 stycznia w Park City ponownie odniósł zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata. Przed wyjazdem na zawody Pucharu Świata do Japonii Adam Małysz był liderem klasyfikacji PŚ. 24 stycznia w Hakubie stracił koszulkę lidera na rzecz Martina Schmitta. W zawodach zajął wówczas ósme miejsce po upadku na skoczni. Zdaniem Adama Małysza, powodem upadku było sztuczne oświetlenie, przy którym nie czuł on się komfortowo. Żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata odzyskał już podczas następnych zawodów Pucharu Świata – 27 stycznia w Sapporo, gdzie po raz szósty w sezonie odniósł triumf. Dzień później na tej samej skoczni odniósł siódme zwycięstwo. 3 lutego 2001 w konkursie na skoczni w Willingen Adam Małysz po pierwszej serii zajmował ósme miejsce. W drugiej turze skoczył jednak 151,5 metra (na skoczni K120) i dzięki temu awansował na drugą pozycję, przegrywając jedynie z Ville Kantee. Wynik uzyskany w drugiej kolejce przez Adama Małysza (151,5 m) był wówczas nieoficjalnym rekordem świata na dużej skoczni i został poprawiony o pół metra 4 lata później przez Janne Ahonena[28]. Następnego dnia na tej samej skoczni po raz kolejny w sezonie triumfował, osiągając 36,5 punktów przewagi nad drugim skoczkiem w zawodach, Risto Jussilainenem oraz otrzymując za dwa 142,5 metrowe skoki notę 316 pkt, najwyższą jaką do tamtej chwili przyznano na skoczniach mniejszych niż mamucie[29]. 3 marca 2001 podczas konkursu lotów na skoczni w Oberstdorfie Małysz zajął czwarte miejsce. Oddał jednak najdłuższy skok drugiej serii, na 197,5 metra. Z trzecim skoczkiem zawodów, Mattim Hautamäkim przegrał o 0,1 punktu. Dzień później na tej samej skoczni zajął drugą lokatę, przegrywając tylko z Martinem Schmittem o 0,4 punktu. Adam Małysz dwukrotnie skoczył na odległość 201,5 metra, a Schmitt osiągnął 200 i 202,5 metra.
Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj]
• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz jako pierwszy skoczek w historii wygrał wszystkie konkursy Turnieju Nordyckiego. 7 marca 2001 roku na skoczni Lugnet w Falun zdobył 259,8 pkt i wyprzedził drugiego Martina Schmitta o 4,6 pkt. Dwa dni później na skoczni w Trondheim wygrał z notą 254,6 pkt, o 1,1 pkt wyprzedzając Andreasa Goldbergera. Podczas ostatniego z konkursów, 11 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zwyciężył z przewagą 13,6 pkt nad Stefanem Horngacherem.
W ostatnich zawodach sezonu, 18 marca w Planicy był czwarty, ale mimo zwycięstwa Martina Schmitta w ogólnej klasyfikacji PŚ triumfował Adam Małysz. Podczas konkursu w Planicy pobił dotychczasowy rekord Polski. Skoczył 218,5 metra.
W całym sezonie 2000/2001 odniósł jedenaście zwycięstw w zawodach Pucharu Świata wyrównując tym samym rekord Martina Schmitta z sezonu 1998/1999. Do dziś pozostaje jedynym skoczkiem który wygrał więcej niż połowę konkursów rozgrywanych w danym sezonie (11 z 21, a z mistrzostwami świata 12 z 23; Gregor Schlierenzauer bijąc rekord 13 zwycięstw w sezonie 2008/2009 dokonał tego w 27 konkursach). Jako pierwszy Polak w historii zdobył Puchar Świata w skokach narciarskich, a zarazem w ogóle pierwszy w dyscyplinie zimowej pod egidą FIS. Sukces ten powtórzył w sezonach 2001/2002, 2002/2003 i 2006/07. Jest pierwszym (i jedynym jak do tej pory) skoczkiem w historii, który wygrał kryształową kulę Pucharu Świata trzy razy z rzędu, a drugim po Mattim Nykänenie, który zdobył ją w sumie czterokrotnie.
2001/2002 [edytuj]
Igrzyska olimpijskie – 2. i 3. miejsce [edytuj]
W 2002 roku Adam Małysz zdobył dwa medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City na skoczniach w Park City. W pierwszym konkursie na średniej skoczni wywalczył brązowy medal. Był to pierwszy medal olimpijski reprezentanta Polski od 1972 r., kiedy złoto w konkursie skoków zdobył Wojciech Fortuna. W zawodach na dużej skoczni został wicemistrzem olimpijskim. Został tym samym jedynym polskim zawodnikiem, który zdobył dwa medale podczas zimowych igrzysk olimpijskich.
Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj]
W sezonie 2001/2002 Adam Małysz ani razu nie zajął miejsca poza czołową dziesiątką zawodów Pucharu Świata. Podczas inauguracyjnego konkursu w Kuopio (23 listopada) wygrał, a dzień później był drugi za Risto Jussilainenem. 1 grudnia podczas pierwszego w historii konkursu PŚ na skoczni w Titisee-Neustadt odniósł zwycięstwo. Dzień później był drugi, tuż za Svenem Hannawaldem. 8 grudnia na średniej skoczni w Villach zwyciężył po skokach na 99,5 i 98 metrów. Następnego dnia na tej samej skoczni w konkursie drużynowym wraz z Robertem Mateją, Łukaszem Kruczkiem i Wojciechem Skupniem zajął rekordowe, trzecie miejsce. Reprezentacja Polski przegrała wówczas tylko z Finlandią i Japonią. 15 grudnia 2001 na skoczni w Engelbergu Adam Małysz zajął czwarte miejsce. W owym konkursie został surowo potraktowany przez sędziów, którzy ocenili jego skok notami 16,5-17,5. Dzień później podczas zawodów na tej samej skoczni zwyciężył, a zwycięzca zawodów z poprzedniego dnia, Stephan Hocke został sklasyfikowany na 22. miejscu. W ostatnich dwóch konkursach przed Świętami Bożego Narodzenia w Predazzo (21-22 grudnia) Adam Małysz dwukrotnie zwyciężył, za każdym razem oddając dwa najdłuższe skoki w konkursie.
Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj]
• Przed Turniejem Czterech Skoczni w sezonie 2001/2002 polscy kibice skoków zastanawiali się czy Adam Małysz jako pierwszy w historii wygra wszystkie cztery konkursy Turnieju. Tak się nie stało, zakończył Turniej na czwartym miejscu, a wszystkie konkursy wygrał Sven Hannawald. 30 grudnia 2001 w Oberstdorfie zajął piąte miejsce. 1 stycznia 2002 roku w Ga-Pa był trzeci, trzy dni później w Innsbrucku drugi, a 6 stycznia w Bischofshofen dziewiąty.
Pierwszy konkurs Pucharu Świata po zakończeniu turnieju miał miejsce 12 stycznia na skoczni w Willingen. Adam Małysz zajął w nim 4. miejsce. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem 19 stycznia był siódmy. Nazajutrz na tej samej skoczni zwyciężył. Później Polak (podobnie jak cała czołówka PŚ poza Austriakami) nie wziął udziału w zawodach PŚ w Hakubie i Sapporo, szykując się do Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City.
Turniej Skandynawski – 2. miejsce [edytuj]
• W sezonie 2001/2002 Polak zajął w tym turnieju drugie miejsce ustępując jedynie Mattiemu Hautamäkiemu. W pierwszym konkursie rozegranym w Lahti zajął drugie miejsce, przegrywając z Martinem Schmittem (Niemiec w generalnej klasyfikacji zajął trzecie miejsce). Na skoczni w Falun był piąty, by w Trondheim znowu zająć drugie miejsce, tym razem za Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie w Oslo uplasował się na najniższym stopniu podium. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 1033,2 punktów, przegrywając z pierwszym Finem o 14,8 punktów.
23 marca w drużynowym konkursie na Velikance w Planicy wraz z innymi reprezentantami Polski zajęli ostatnie, dziewiąte miejsce. Następnego dnia podczas kwalifikacji do indywidualnego konkursu PŚ, Adam Małysz pobił dotychczasowy rekord Polski, skacząc na 223,5 metra. Sam konkurs został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. W sezonie zgromadził 1475 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 216 punktów.
2002/2003 [edytuj]
Mistrzostwa świata – dwa razy 1. miejsce [edytuj]
W 2003 r. na mistrzostwach świata w Val di Fiemme na skoczniach w Predazzo, jako pierwszy skoczek od 29 lat, został mistrzem świata zarówno na średniej jak i na dużej skoczni, przy okazji ustanawiając na nich rekordy (odpowiednio 107,5 i 136 m). Dokonał tego, co udało się przed nim tylko trzem zawodnikom – Wirkoli z Norwegii w 1966 r., Napalkowowi z ZSRR w 1970 r. i Aschenbachowi z NRD w 1974 r.
Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Kuusamo w 2003 roku. Od lewej: Adam Małysz, Matti Hautamäki, Veli-Matti Lindström

Adam Małysz z Pucharem Świata za sezon 2002/2003
W pierwszym konkursie PŚ w sezonie 2002/2003 na skoczni w Kuusamo 29 listopada 2002 Adam Małysz zajął drugie miejsce za Primožem Peterką. Tym samym przekazał żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata pierwszy raz od 1,5 roku. 30 listopada na tej samej skoczni był czwarty. 7 grudnia na Granasen w Trondheim skoczek z Wisły zajął piątą pozycję. Następnego dnia na tej samej skoczni był szósty. 14 grudnia w Titisee-Neustadt Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Martinem Höllwarthem i Sigurdem Pettersenem. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na szóstym miejscu. 21 grudnia w Engelbergu zajął jedną z trzech w sezonie pozycji poza pierwszą dziesiątką zawodów. Był piętnasty. Dzień później w ostatnim konkursie przed świętami Polak sklasyfikowany został na czwartym miejscu.
Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce [edytuj]
• W 51. Turnieju Czterech Skoczni Adam Małysz zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem i Svenem Hannawaldem. Podczas inauguracji w Oberstdorfie (29 grudnia) został sklasyfikowany na najniższym spośród wszystkich zajętych miejsc w tym Turnieju. Był trzynasty. W konkursie na Große Olympiaschanze zajął drugie miejsce ex aequo z Andreasem Goldbergerem. 4 stycznia na skoczni Bergisel był szósty, a w święto Trzech Króli na Paul-Ausserleitner-Schanze siódmy. W całym Turnieju łącznie zgromadził 959,7 punktów.
11 stycznia na skoczni Ještěd w Libercu zajął 16. miejsce, co było jego najgorszym występem w sezonie. 18 i 19 stycznia podczas zawodów Pucharu Świata w Zakopanem Adam Małysz dwa razy zajął trzecie miejsce, za każdym razem przegrywając ze Svenem Hannawaldem i Florianem Lieglem. 23 stycznia w Hakubie zajął piąte miejsce, bezpośrednio wyprzedzając Janne Ahonena, z którym rywalizował o zwycięstwo w Pucharze Świata. 25 stycznia na Okurayamie w Sapporo był szósty i wyprzedził Ahonena o dwie pozycje. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz ponownie zajął szóstą lokatę przy 11. miejscu Janne Ahonena. 1 lutego na Kulm w Bad Mitterndorf stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Lieglem i Hannawaldem. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. Po konkursie Adam Małysz nadal zajmował drugie miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata, przegrywając z Janne Ahonenem o jeden punkt. Następnie nie wystartował w konkursach w Willingen, wybierając metodę bezpośredniego przygotowania startowego do Mistrzostw Świata w Val di Fiemme. W efekcie, spadł na 4. miejsce w klasyfikacji, wyprzedzony jeszcze przez Svena Hannawalda (został liderem PŚ) i Andreasa Widhölzla.
Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj]
• Pierwszymi zawodami po mistrzostwach świata były trzy konkursy rozegrane w ramach Turnieju Nordyckiego. We wszystkich triumfował Adam Małysz, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w całym turnieju. 9 marca 2003 roku na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zdobył 133,6 pkt (odbyła się tylko jedna seria konkursowa) i wyprzedził drugiego Floriana Liegla o 14,8 pkt, odnosząc swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w sezonie. Słabe występy trzech najgroźniejszych konkurentów w walce o Kryształową Kulę (Andreas Widhölzl był 10., Sven Hannawald 14. a Janne Ahonen 19.) sprawiły, że Adam Małysz po raz pierwszy w całym sezonie został liderem łącznej punktacji Pucharu Świata. Pięć dni później na skoczni w Lahti wygrał z notą 267,4 pkt, o 4,8 pkt wyprzedzając Mattiego Hautamäki. Podczas ostatniego z konkursów, 15 marca w Lahti zwyciężył z przewagą 8,1 pkt nad Mattim Hautamäki.
22 marca na Velikance w Planicy był drugi, przegrywając o 1,2 punktu z Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie sezonu, 23 marca Adam Małysz był czwarty, przegrywając z Hautamäkim, Hannawaldem i Hideharu Miyahirą. W całym sezonie zdobył 1357 punktów i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 122 punkty. Dzięki temu Adam Małysz został pierwszym skoczkiem w historii, który odniósł zwycięstwa w Pucharze Świata trzy sezony z rzędu.
Podczas jednego z treningów na największej na świecie skoczni – Letalnicy w Planicy ustanowił swój rekord życiowy i rekord Polski skacząc 225 m. Tym samym wyrównał ówczesny nieoficjalny rekord świata Andreasa Goldbergera. 2 dni później uzyskał dokładnie tę samą odległość. Do dzisiaj jest to najdłuższy skok oddany przez reprezentanta Polski.
2003/2004 [edytuj]

Podium zawodów PŚ w Harrachovie – 11 grudnia 2004 roku. Od lewej: Janne Ahonen, Adam Małysz, Georg Späth
Puchar Świata – 12. miejsce [edytuj]
Sezon 2003/2004 Adam Małysz rozpoczął od dwóch drugich miejsc w konkursach Pucharu Świata w Kuusamo. 28 listopada przegrał z Mattim Hautamäkim, a dzień później z Sigurdem Pettersenem. W efekcie, po dwóch pierwszych konkursach prowadził w klasyfikacji Pucharu Świata. 6 grudnia na skoczni w Trondheim zajął dziewiąte miejsce. 8 dni później w Titisee-Neustadt uplasował się na 12. pozycji. Na skoczni w Engelbergu 20 grudnia był dziewiąty, przez co Adam Małysz stracił koszulkę i pozycję lidera Pucharu Świata .
Turniej Czterech Skoczni – 15. miejsce [edytuj]
• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2003/2004 Adam Małysz tylko raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów. 29 grudnia 2003 w Oberstdorfie był dziewiąty. 1 stycznia 2004 w Garmisch-Partenkirchen zajął 19. pozycję, 4 stycznia w Innsbrucku był 25., a 6 stycznia w Bischofshofen – 20. W całym Turnieju został sklasyfikowany na 15. miejscu, zdobywając łącznie 908,6 punktów, o 158 punktów mniej od zwycięzcy – Sigurda Pettersena.
17 i 18 stycznia 2004 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem Adam Małysz dwukrotnie był drugi. W pierwszym konkursie przegrał tylko z Michaelem Uhrmannem, a w drugim tylko z Martinem Höllwarthem. 23 stycznia na skoczni w Hakubie zajął 32. miejsce, pierwszy raz od ponad trzech lat nie zakwalifikował się do drugiej serii. Konkurs rozgrywany był jednak w nierównych warunkach atmosferycznych. Skoczył wówczas 91,5 metra (na skoczni K-120). Trzydziesty zawodnik pierwszej serii skoczył 94 metry. Następnego dnia na Okurayamie w Sapporo skoczek z Wisły był 12. 25 stycznia na tej samej skoczni zajął 11. pozycję. 7 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie uplasował się na 22. miejscu. 14 lutego w Willingen był dziewiętnasty. Podczas piątkowego treningu na skoczni w Park City, 27 lutego 2004 Adam Małysz miał groźny upadek. Małysz na kilkadziesiąt sekund stracił przytomność, jednak ostatecznie skończyło się tylko na otarciach i obiciach[30]. Z zeskoku skoczka zabrała karetka sanitarna. Do końca sezonu Adam Małysz nie wystartował i zajął 12. miejsce w końcowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.
2004/2005 [edytuj]
Mistrzostwa świata – 6. i 11. miejsce [edytuj]
W 2005 r. na mistrzostwach świata w Oberstdorfie nie udało się Adamowi Małyszowi obronić tytułów mistrza świata sprzed dwóch lat z Predazzo. Zajął kolejno 6. miejsce na skoczni K-90 oraz 11. miejsce na skoczni K-120.
Puchar Świata – 4. miejsce [edytuj]

Adam Małysz podczas udzielania wywiadu w czasie Turnieju Czterech Skoczni 2004/2005
W inauguracji sezonu 2004/2005 27 listopada na Ruce w Kuusamo zajął 19. miejsce. Podczas drugiego konkursu na tej samej skoczni ponownie był 19. 4 grudnia na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 15. pozycji. Dzień później na tej samej skoczni zajął siódme miejsce, dzięki czemu awansował do czołowej "piętnastki" Pucharu Świata i nie musiał brać udziału w kwalifikacjach. 11 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie odniósł zwycięstwo, przerywając tym samym passę czterech zwycięstw Janne Ahonena. Następnego dnia skoczek z Wisły zajął 11. miejsce. 18 grudnia w Engelbergu uplasował się na ósmej lokacie. Na następny dzień, w konkursie na tej samej skoczni był piąty.
Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj]
• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2004/2005 Adam Małysz zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem, Martinem Höllwarthem i Thomasem Morgensternem. W pierwszym z konkursów, 29 grudnia na Schattenbergschanze zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2005 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był siódmy. Dwa dni później na Bergisel zajął drugą pozycję, tuż za Janne Ahonenem. Podczas ostatniego z konkursów, na skoczni w Bischofshofen był siódmy. W całym Turnieju zdobył łącznie 985,3 punktów, o 58 mniej od zwycięzcy Janne Ahonena.
9 stycznia w Willingen uplasował się na dziewiątym miejscu. Sześć dni później na Kulm w Bad Mitterndorf polski skoczek stanął na najniższym stopniu podium. Przegrał wówczas tylko z Andreasem Widhölzlem i Roarem Ljøkelsøyem. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz wygrał. 22 stycznia 2005 na Hochfirstschanze w Titisee-Neustadt zajął siódmą pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był drugi, tuż za Jakubem Jandą. 29 stycznia na Wielkiej Krokwi zwyciężył ex aequo z Roarem Ljøkelsøyem. Następnego dnia ponownie wygrał. W dwóch kolejnych konkursach, które odbyły się w Sapporo, nie wystartował. 11 lutego podczas próby przedolimpijskiej na skoczni w Pragelato był dziewiąty, dwa miejsca za Kamilem Stochem.
Turniej Skandynawski – 11. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Kuopio w 2006 roku. Od lewej: Thomas Morgenstern (2. miejsce), Andreas Küttel (1. miejsce), Adam Małysz (3. miejsce)
• W sezonie 2004/2005 wiślanin zajął 11. lokatę. W pierwszym konkursie, 6 marca w Lahti uplasował się na siódmej pozycji (125 m i 122 m). Następnie w Kuopio razem z Jakubem Jandą stanął na podium, notując trzecie miejsce. W Lillehammer zajął 22. pozycję, skacząc 125,0 i 114,0 metrów. W ostatnim konkursie w Oslo, uzyskując 117,5 i 118,5 metra, uplasował się na 19. miejscu. Zakończył Turniej, mając na koncie 976,9 punktu.
19 marca na Letalnicy Polak uplasował się na piątej pozycji, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Andreasem Widhölzlem, Bjørnem Einarem Romørenem i Roarem Ljøkelsøyem. Podczas ostatniego konkursu w sezonie, 20 marca w Planicy Adam Małysz zajął 15. miejsce. Sezon 2004/2005 zakończył na czwartym miejscu, zdobywając łącznie 1201 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata.
2005/2006 [edytuj]
Igrzyska olimpijskie – 7. i 14. miejsce [edytuj]
Niepowodzeniem zakończył się start Adama Małysza w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Turynie na skoczniach w Pragelato. W pierwszym konkursie na średniej skoczni Polak zajął 7. miejsce. Do medalu zabrakło niewiele – dość powiedzieć, że mistrz olimpijski, Norweg Lars Bystøl, w dwóch seriach przeskoczył Małysza zaledwie o metr (101,5 i 103,5 metra przy 101,5 i 102,5 metra Adama). Dawało to nadzieje na walkę o medal w konkursie na dużej skoczni. Niestety, tam Polak spisał się dużo gorzej. Zajął dopiero 14. miejsce, do zwycięzcy, Thomasa Morgensterna tracąc prawie 55 punktów. Strata do brązowego medalisty wyniosła 28 punktów.
Puchar Świata – 9. miejsce [edytuj]

Podium zawodów PŚ w Titisee-Neustadt w 2005 roku. Od lewej: Adam Małysz, Jakub Janda, Risto Jussilainen

Podium zawodów Pucharu Świata w Titisee-Neustadt w 2007 roku. Od lewej: Andreas Kofler, Adam Małysz, Anders Jacobsen
Pierwszy konkurs Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 miał odbyć się 25 listopada w Kuusamo, jednak z powodu silnego wiatru zawody były kilkakrotnie przekładane. W efekcie 26 listopada odbyły się dwa konkursy. W pierwszym z nich Adam Małysz zajął siódme miejsce, a w drugim był piąty. 3 grudnia na skoczni w Lillehammer był dziesiąty. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na piątej lokacie. 10 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie skoczek z Wisły zajął ósmą lokatę. Dzień później był 7. Tydzień później w zawodach na skoczni Gross-Titlis w Engelbergu uplasował się na 13. miejscu.
Turniej Czterech Skoczni – 35. miejsce [edytuj]
• W sezonie 2005/2006 Adam Małysz wystąpił tylko w dwóch pierwszych konkursach Turnieju Czterech Skoczni. Po startach w konkursach w Oberstdorfie (13. miejsce) i w Garmisch-Partenkirchen (21. miejsce) ówczesny trener reprezentacji – Heinz Kuttin postanowił przygotować go do zawodów Pucharu Świata w Zakopanem i do konkursów podczas olimpiady w Turynie. W efekcie Adam Małysz zajął 35. miejsce w końcowej klasyfikacji 54. Turnieju Czterech Skoczni.
28 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem "Orzeł z Wisły" zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Tami Kiuru i Janne Ahonenem. Na następny dzień w konkursie na tej samej skoczni był 14. Tydzień później odbyły się dwa konkursy w Sapporo, w których, już niejako tradycyjnie, Polak nie wystartował.
Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj]

Adam Małysz na najwyższym stopniu podium zawodów w Oslo w 2006 roku. Po lewej Thomas Morgenstern, po prawej Andreas Kofler
• W sezonie 2005/2006 "Orzeł z Wisły" uplasował się na piątej pozycji w Turnieju Skandynawskim. 5 marca na skoczni Salpausselkä w Lahti był szósty. Dwa dni później w Kuopio zajął pierwsze w sezonie miejsce na podium, był trzeci, tuż za Andreasem Küttelem i Thomasem Morgensternem. 10 marca na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był 11. Dwa dni później na Holmenkollbakken w stolicy Norwegii Adam Małysz zwyciężył, czyniąc to czwarty raz w karierze na tej skoczni. W owym konkursie skoczył w pierwszej serii 130,5 metra, a w drugiej – 124,5. W całym Turnieju zdobył 1068,7 punktu i tracił do czwartego, Andreasa Koflera 0,1 punktu.
18 marca na Letalnicy w Planicy zajął szóstą lokatę. Dzień później w ostatnim konkursie sezonu był ósmy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 Adam Małysz zajął dziewiąte miejsce, zdobywając łącznie 634 punkty.
2006/2007 [edytuj]
Mistrzostwa świata – 1. i 4. miejsce [edytuj]
W 2007 r. na mistrzostwach świata w Sapporo zdobył złoty medal na skoczni K-90 z przewagą 21,5 pkt. nad drugim Simonem Ammannen. Tym samym Małysz stał się najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii mistrzostw (4 złote medale i jeden srebrny). Poza tym, nigdy wcześniej zwycięzcy od wicemistrza nie dzieliła tak znaczna różnica punktowa. W drugim z konkursów o mistrzostwo świata Małysz zajął czwarte miejsce.
Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj]

Adam Małysz na Wielkiej Krokwi w Zakopanem w 2007
Sezon 2006/2007 Adam Małysz rozpoczął od 34. pozycji na skoczni w Kuusamo 24 listopada. Konkurs rozgrywany był jednak w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Z czołowej piętnastki PŚ sezonu 2005/2006 do finałowej serii konkursu w Kuusamo awansował tylko Thomas Morgenstern i Matti Hautamäki. 2 grudnia w Lillehammer Adam Małysz uplasował się na piętnastym miejscu, lecz w pierwszej serii upadł. Następnego dnia na tej samej skoczni stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andersem Jacobsenem. Podobnie 16 grudnia w Engelbergu.

Adam Małysz na najwyższym stopniu podium zawodów PŚ w Planicy w 2007 roku. Po lewej Anders Jacobsen, po prawej Martin Koch
Dzień później na tej samej skoczni skoczek z Wisły został sklasyfikowany na szóstej pozycji.
Turniej Czterech Skoczni – 7. miejsce [edytuj]
• W sezonie 2006/2007 zajął siódme miejsce w Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 2006 podczas pierwszego z turniejowych konkursów na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął trzecie miejsce z notą 280,3 punktów (132 m i 134 m). Przegrał wówczas tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andreasem Küttelem. 1 stycznia 2007 podczas konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen zajął 12. miejsce z notą 123,9 punktów (120,5 m, druga seria skoków została odwołana). 4 stycznia 2007 na Bergisel w Innsbrucku został sklasyfikowany na szóstej pozycji z notą 249,9 punktów (124 m i 126,5 m). 6 stycznia w ostatnim spośród czterech konkursów Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był ósmy, bezpośrednio wyprzedzając Kamila Stocha. Adam Małysz uzyskał wówczas 252,4 punktów po skokach na 129,5 i 133,5 metra. W łącznej klasyfikacji zdobył 906,5 punktów, o 55,4 mniej od Andersa Jacobsena.
13 stycznia zajął ósme miejsce na mamuciej skoczni w Vikersund. 20 stycznia podczas konkursu na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął piąte miejsce, przegrywając tylko z Rokiem Urbancem, Roarem Ljøkelsøyem, Mattim Hautamäkim i Tomem Hilde. Tydzień później na skoczni Oberstdorfie wygrał pierwsze zawody w sezonie. Było to jego 30. zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. 3 i 4 lutego w Titisee-Neustadt skoczek z Wisły dwukrotnie triumfował. 7 lutego na skoczni w Klingenthal zajął trzecią lokatę, przegrywając jedynie ze Schlierenzauerem i Ammannem. Trzy dni później na skoczni w Willingen uplasował się na siódmym miejscu.
Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Oslo w 2007 roku. Od lewej: Andreas Küttel (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Anders Bardal (3. miejsce)
• W sezonie 2006/2007 Adam Małysz po raz trzeci w karierze wygrał Turniej Nordycki. Uczynił to jako pierwszy skoczek w historii. 11 marca podczas konkursu w Lahti odniósł swoje 33 zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata, tym samym zrównując się z zajmującym drugie miejsce na liście wszech czasów – Niemcem Jensem Weißflogiem. Dwa dni później na Puijo w Kuopio ponownie odniósł zwycięstwo. 17 marca na Holmenkollbakken w Oslo po raz piąty w karierze wygrał zawody Pucharu Świata. Dzięki temu awansował na pierwszą pozycję w klasyfikacji Pucharu Świata. W drugim konkursie na tej samej skoczni zajął 54. miejsce, jednak oddał skok w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Wylądował na 89 metrze, broniąc się przed upadkiem. Tym samym utracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Andersa Jacobsena. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 822,4 punktów, o 2,1 więcej od drugiego w klasyfikacji Andreasa Koflera.
Podczas ostatniego weekendu w sezonie na Letalnicy w Planicy (23-25 marca) Adam Małysz wygrał wszystkie trzy konkursy. Pierwszy raz w karierze wygrał na tej skoczni. Ponadto pierwszy raz wygrał trzy konkursy Pucharu Świata w przeciągu jednego weekendu. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata wygrał z łączną liczbą punktów – 1453, wyprzedzając drugiego Andersa Jacobsena o 134 punkty. Tym samym Adam Małysz jako drugi skoczek w historii, po Matti Nykänenie czwarty raz sięgnął po Kryształową Kulę.
2007/2008 [edytuj]
Puchar Świata – 12. miejsce [edytuj]
Sezon 2007/2008 Pucharu Świata w skokach narciarskich Małysz rozpoczął od 16. miejsca w konkursie rozegranym 1 grudnia 2007 roku w fińskim Kuusamo. W konkursach rozgrywanych 8-9 grudnia w Trondheim zajął odpowiednio siódme i ósme miejsce. 13 grudnia na skoczni Alpenarena HS98 w Villach zajął 10 miejsce. 14 grudnia był dziewiąty, skacząc na odległość 91 i 90 metrów. W przedświątecznych konkursach w Engelbergu – 22 i 23 grudnia zajął 10. i 13. miejsce.
Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj]
• W pierwszym konkursie w Oberstdorfie na Schattenbergschanze Małysz zajął 17. miejsce. W noworocznym konkursie na nowo wybudowanej skoczni w Garmisch-Partenkirchen był piąty. Z powodu silnego wiatru zawody w Innsbrucku nie odbyły się, ale zostały przeprowadzone w Bischofshofen, w których Małysz zajął dziewiąte miejsce. W ostatnim konkursie Małysz był szósty. Turniej Czterech Skoczni zakończył na czwartej pozycji.

Adam Małysz z nagrodą za tytuł Man of the Day (Zakopane 2008)
Tydzień po ostatnich zawodach Turnieju Czterech Skoczni, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na 11. miejscu, niedzielny przeniesiony z soboty na 4. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata Małysz powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce.
Turniej Skandynawski – 8. miejsce [edytuj]
• W sezonie 2007/2008 Adam Małysz zajął ósme miejsce w tymże turnieju, łącznie gromadząc 820.2 pkt. W Kuopio zajął siódme i dwunaste miejsce, w Lillehammer, oraz Oslo był jedenasty.
Sezon zakończył się dla Polaka dziewiątym i dwunastym miejscem na skoczni mamuciej w Planicy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął on 12. miejsce.
2008/2009 [edytuj]
Mistrzostwa świata – 22. i 12. miejsce [edytuj]
Na mistrzostwach rozgrywanych w czeskim Libercu Adamowi Małyszowi nie udało się obronić tytułu sprzed dwóch lat. 21 lutego na skoczni normalnej po skokach na 96 i 89.5 metra zajął 22. miejsce. 6 dni później na skoczni K-120, polski skoczek w jednoseryjnym konkursie uzyskał 127 metrów i został sklasyfikowany na 12. pozycji.
W konkursie drużynowym reprezentacja Polski w składzie: Adam Małysz, Stefan Hula, Kamil Stoch i Łukasz Rutkowski zajęła czwarte miejsce, przegrywając o 9,2 punktu ze skoczkami japońskimi (3. miejsce).
Puchar Świata – 13. miejsce [edytuj]

Podium zawodów Pucharu Świata w Planicy w 2009 roku. Od lewej: Adam Małysz (2. miejsce), Gregor Schlierenzauer (1. miejsce), Dmitrij Wasiljew (3. miejsce)
Sezon 2008/2009 rozpoczął 14. miejscem w Kuusamo (29 listopada). W następnym weekendzie (6 – 7 grudnia) w norweskim Trondheim zajął odpowiednio 25. i 27. miejsce. Słabe wyniki uzyskiwane przez niego zdecydowały o wycofaniu go z kolejnych zawodów (13 – 14 grudnia) we włoskim Pragelato. Do rywalizacji Małysz powrócił na przedświąteczne konkursy w szwajcarskim Engelbergu (20 – 21 grudnia). W pierszym konkursie był 21. a w drugie zawody ukończył na 18. miejscu.
Turniej Czterech Skoczni – 33. miejsce [edytuj]

Adam Małysz na trzecim stopniu podium zawodów Pucharu Świata w Kuopio (2009)
• W pierwszym konkursie niemiecko-austriackich zawodów wiślanin zajął 27. miejsce. Do drugiej serii konkursu w Oberstdorfie wszedł jako tzw. lucky loser, przegrywając swój pojedynek z Romanem Koudelką. W Garmisch-Partenkirchen odnotował jeden z najgorszych wyników w historii swoich występów w Turnieju. Nie zdołał awansować do drugiej serii i ostatecznie został sklasyfikowany na 37. miejscu. Trzeci konkurs rozgrywany w Innsbrucku Adam ukończył na 15. miejscu. Po zawodach w stolicy Tyrolu, sam wycofał się z TCS i nie wystąpił w Bischofshofen.
Adam nie wziął także udziału w konkursach lotach narciarskich w austriackim Bad Mitterndorf (10 – 11 stycznia). Skoczek zwrócił się o pomoc do swojego byłego szkoleniowca, Hannu Lepistoe. W kolejnych konkursach w Zakopanem (16 – 17 stycznia) Małysz zajął odpowiednio 8. i 12. miejsce. Podczas próby przedolimpijskiej w kanadyjskim Whistler (24 – 25 stycznia) Małysz powtórzył swój dotychczasowy najlepszy wynik w sezonie (8. miejsce w Zakopanem) i otrzymał tytuł "Man of the Day". W drugim konkursie oddał dwa bardzo dobre skoki i uplasował się na 4. pozycji ponownie otrzymując tytuł zawodnika dnia. Następne konkursy w japońskim Sapporo (31 stycznia – 1 lutego) Małysz opuścił. 8 lutego polski skoczek w dość loteryjnym konkursie w Willingen zajął 27. miejsce. Trzy dni później, w Klingenthal, był 9. W kolejnych zawodach na mamuciej skoczni w Oberstdorfie (14 lutego) nie wystartował.
Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj]
• W pierwszym konkursie turnieju, na normalnej skoczni w Lahti, skoczek z Wisły uplasował się na 24. pozycji. Dwa dni później, 10 marca Adam Małysz podczas swego 300. startu w Pucharze Świata zajął 3. miejsce w fińskim Kuopio. Było to jego pierwsze podium w zawodach Pucharu Świata od blisko dwóch lat. W kolejnych zawodach w norweskim Lillehammer był czwarty. 15 marca na mamuciej skoczni w Vikersund, skokami na odległość 186 i 190 metrów wywalczył 8. miejsce.
Po Turnieju Skandynawskim przyszedł czas na weekend w Planicy. 20 marca polski skoczek w jednoseryjnym konkursie lotów zajął 2. miejsce. Dzień później ze Stefanem Hulą, Łukaszem Rutkowskim i Kamilem Stochem w drużynie zajęli 2. miejsce. Wygrali Norwegowie. W ostatnim konkursie sezonu, 22 marca zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Harrim Ollim. Zdobył także tytuł Man of the Year, przyznawany za zdobycie największej ilości tytułów Man of the Day w sezonie.
2009/2010 [edytuj]
Puchar Świata - 6. miejsce[31] [edytuj]
Adam Małysz w kwalifikacjach do inauguracyjnego konkursu w Kuusamo skacząc w bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych uzyskał 101 metrów co nie dało mu prawa występu w zawodach. Tego samego dnia rozegrano również konkurs drużynowy, w którym wraz z Kamilem Stochem, Krzysztofem Miętusem oraz Piotrem Żyłą zajął 5. miejsce, skacząc 141,5 i 143 m. Tydzień później (5 – 6 grudnia) w norweskim Lillehammer wiślanin uplasował się kolejno na 3. i 8. pozycji. Zawody, które odbyły się 18 grudnia na skoczni w Engelbergu ukończył na 12. miejscu. Dzień później zajął 23. lokatę. W jednoseryjnym konkursie, który odbył się 20 grudnia Małysz zajął 8 pozycję.
Turniej Czterech Skoczni - 9. miejsce [edytuj]
• Adam Małysz w pierwszym konkursie 58. Turnieju Czterech Skoczni, który odbył się w niemieckim Oberstdorfie, uplasował się na 8. pozycji ze stratą 35,5 pkt. do zwycięzcy Andreasa Koflera. Noworoczny konkurs na skoczni w Garmisch-Partenkirchen ukończył na 11. pozycji. 2 dni później polski zawodnik na skoczni Bergisel w Innsbrucku po skokach na odległość 123,5 oraz 118 m. wywalczył 7. lokatę. W ostatnim konkursie TCS w Bischofshofen Polak zajął 18. lokatę. W klasyfikacji generalnej 58. Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na dziewiątej pozycji.
Konkurs lotów 9 stycznia 2010 na skoczni w Bad Mitterndorf Polak ukończył na 7. pozycji. Oddał skoki na odległość 187,5 oraz 190,5 metra. Uzyskał za nie notę 357,6 pkt. i do zwycięzcy zawodów Roberta Kranjca stracił 24,9 pkt. W konkursie 10 stycznia na tej samej skoczni oddawał podobne skoki, 188,5 oraz 190 metrów pozwoliły mu zająć 8. miejsce. Polak nie wziął udziału w japońskich konkursach w Sapporo. Wystąpił dopiero 22 i 23 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. W pierwszym konkursie zajął 5. lokatę, natomiast w drugim był czwarty ze stratą dwóch punktów do trzeciego Thomasa Morgensterna. Konkurs lotów w Oberstdorfie ukończył na 6. miejscu ze stratą ponad 20 punktów do zwycięzcy Andersa Jacobsena. 3 lutego na skoczni w Klingenthal Małysz zajął najwyższą w sezonie drugą lokatę. Przegrał tylko z Simonem Ammannem.
Klasyfikacje wszech czasów [edytuj]
Adam Małysz jest na pierwszej pozycji w klasyfikacji wszech czasów mistrzostw świata, jeśli nie uwzględnić medali z konkursów drużynowych oraz medali z igrzysk olimpijskich. Do 1980 r. każdy medalista igrzysk olimpijskich zostawał automatycznie medalistą mistrzostw świata.
W historii MŚ, łącznie z medalami z igrzysk, lepszy od niego jest m.in. Norweg Birger Ruud. Zdobył on w latach 1931-1939 pięć złotych i dwa srebrne medale. Trzy z nich (dwa złote i jeden srebrny) wywalczył na ZIO. O jeden brązowy medal wyprzedzają Polaka fiński skoczek Matti Nykänen oraz Niemiec Jens Weißflog.
Mistrzostwa świata w lotach narciarskich [edytuj]
Indywidualnie [edytuj]
Puchar Świata [edytuj]

Kraje, w których Adam Małysz odniósł zwycięstwo
1 raz
2 razy
3 razy
4 razy
5 razy
6 razy

Adam Małysz z Pucharem KOP za sezon 2006/2007
Adam Małysz, który w sumie zdobył 38 wygranych w Pucharze Świata, jest jednym z dwóch skoczków narciarskich w historii (obok Mattiego Nykänena – 46 wygranych konkursów), który czterokrotnie zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.
Zwycięstwa w konkursach [edytuj]
Małysz mając na koncie 38 zwycięstw jest drugim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach Pucharu Świata, za Matti Nykänenem (46 triumfów). Jako jedyny skoczek narciarski pięć razy wygrał zawody Pucharu Świata na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Nikt poza Małyszem nie zwyciężył trzykrotnie w jednym roku na mamuciej skoczni w słoweńskiej Planicy.